Dag fameuze Foske!

Op 8 juni 2014 kwam je ter wereld, uit mama Wiep, en toen ik je in mijn handen had, wist ik het gelijk: jij bent mijn Foske . Mijn krijger, want dat betekent je naam.

Voor het eerst ging ik met een hond naar een hondenschool. Je was heel knap en leerde makkelijk. Na een jaar zei een vriendin ‘waarom ga je geen jachttraining doen?’ Zo gezegd, zo gedaan. We kwamen in een andere wereld en intuïtief wist ik dat wij het anders gingen aanpakken. Ik liet jou echt niet aan een kabelbaan over water trekken! Alles was nieuw voor ons, maar wat deed je het goed! Aan het einde van de eerste trainingsblok haalde je zomaar jouw én mijn eerste SJP C en dan ook nog met een eerste plaats, megatrots was ik! Het werd nog gekker, later in het seizoen haalde je ook gewoon een SJP B! We proefden samen voor het eerst aan een WT, superleuk, en in het jaar daarop ook aan een SWT, ook erg leuk!

Op je derde had je echt een topjaar: niet alleen haalde je een 3e plaats op een SJP in België, waardoor jagend België kennismaakte met de Wetterhoun, maar ook nog een mooie SJP B en een kwalificatie op een zweetspoorproef F met een 1U tussen de zweetwerkspecialisten. Zo knap!

Intussen werd in België over je gesproken, want wat is dat toch voor een ras wat zomaar even een 3e plaats haalt? Het leidde tot een uitnodiging in een fantastische jacht. Direct al de eerste dag maakte je zoveel indruk dat we de rest van het seizoen mochten blijven. En de seizoenen erna. Je was een fantastische wildvinder, apporteerde super en bleef mooi onder het geweer werken. We trainden vrolijk door voor een A, want ook al waren we allebei bleu toen we hier aan begonnen, het smaakte naar meer.

Maar eerst mama worden. Op de CDD van 2018 haalde je een B en werd je clubkampioen, en was je vijf weken drachtig. In april 2018 kwamen je prachtige puppy’s ter wereld en wat was je een ontzettend goeie moeder! Je first born mocht blijven: Jeppe. Nadat het nest weg was, ging het al snel mis: je werd ziek, en nog zieker, en de artsen en ik zaten met de handen in het haar. Uiteindelijk werd je bijna geveld door een parasiet, toxoplasmose, want dat bleek de oorzaak van alle ellende. Bijna, want de juiste diagnose kwam net op tijd. De behandeling sloeg aan en we waren al snel voorbij een point of no return. De revalidatie was lang, intensief en heftig, tot en met stamceltransplantatie aan toe. Het was niet voor niets: je kwam weer terug in het jachtveld! Je kon weer jagen in België, hebt schadebestrijding gedaan en er kwam een prachtige jacht bij, het Wetterwalhalla. Nieuw was dat je ineens een jachtmaatje had, te weten je dochter.

In 2022 was je dochter zover om ook mama te worden, dat lukte helaas niet, en in overleg met jou en de artsen hebben we besloten tot een tweede nest. De parasiet kon gelukkig geen kwaad meer doen. Je gaf het leven aan een fantastische zoon, Hauke. De eerste reu in huis.

Jachttraining deden we niet meer sinds je ziek bent geweest, maar de zweetwerktraining bleef wel doorgaan. Sterker nog, je hebt vlak voor je pensioen zelfs nog een wedstrijd gelopen, een C-spoor. Helaas lukte dat niet wegens extreme weeromstandigheden, niemand trouwens, maar dat je het kon, was wel duidelijk. Op je 9e verjaardag brak je pensioen aan, en nam ik je voor de laatste keer mee op schadebestrijding, nu met eigen geweer. Helemaal geweldig vond je dat, samen in een hutje. Apporteren nam je sowieso heel erg serieus, want als een van je kinderen niet vlot genoeg werkte, dan liet jij wel even zien hoe het moet. De laatste maanden ging je wat slechter lopen, maar jou overslaan als ik in de wei aan het trainen was, was geen optie. Altijd wilde je meetrainen.

De laatste twee weken ging je ineens heel hard achteruit. Waar ik ondanks je handicap door die stomme parasiet altijd nog levenslust zag, ebte dat nu langzaam weg. Nu is het aan mij om jou in liefde los te laten. Het doet zeer. Ik troost me met de gedachte dat je bijna 8 reservejaren hebt gehad. Ik troost me met ontelbare herinneringen aan vakanties, aan trainingen, wedstrijden en de jacht. We hebben samen fantastische avonturen beleefd. Op een training met lijnen tot 300m zag ik je eens gedrukt terugkomen, wat bleek: je nam een gans én een fazant tegelijk mee! Moest de trainer weer wild wegleggen… De vossenjacht vergeet ik ook nooit meer. Je was zeer scherp op roofwild. Er werd een vos geschoten, een andere hond rende erop af, maar twijfelde te lang met oppakken. En daar was je, fameuze Foske, die dag Voske, je pakte vastberaden de vos op en bracht ‘m bij me.

Ik troost me ook met de vele herinneringen aan gewone wandelingen en gebeurtenissen in en om het huis. Je was een echte moederkloek én een herder. Als er wel eens eentje achterbleef, Frida en Wiep hadden er een handje van, dan hoefde ik jou maar te sturen en jij ging haar halen. Waken was ook al jouw ding, je had de grootste mond aan het hek.

Lieve Foske, je lijf is op, maar je hart en longen waren nog als van een jonge godin. Dat maakt het moeilijk. Je was een dappere krijger, een bikkel, een dappere dodo, en ik had je zo graag een leven zonder handicap gegund. Veel kon er gelukkig wel, en ik denk dat we het maximale eruit gehaald hebben. Je hebt een fantastisch leven gehad. Je bent mijn trouwe adjudant geweest en hebt mij door moeilijke tijden geloodst. Dank je voor alles wat je hebt gegeven en mij hebt geleerd. Dank je voor je fantastische kinderen . Weet dat je mijn leven blijvend hebt veranderd en dat ik je nooit vergeet .