Op 8 juni 2014, Wiep lag nog bij te komen van de bevalling, wist ik het gelijk: pup nummer 5 blijft hier. Foske is haar naam. Op vele fronten stond Foske voor een keerpunt in mijn leven. Ze was mijn trouwe adjudant, mijn queen bee. Na mij had ze al vanaf heel jonge leeftijd de leiding over de roedel. Ze hield de roedel letterlijk bij elkaar door te herderen, loste conflicten op en stond me in alles bij. Van pup af trainde ik met haar en na een jaar wees een vriendin me op jachttraining. Het appel was door de training al goed, maar van apporteren wisten we allebei nog niets. Omdat ik dus vrij laat hiermee begon, kostte het wat meer moeite dan nodig had geweest. Toch was Foske nog maar net 2 toen we al het eerste SJP B-diploma behaalde! Kort erna begonnen we ook met zweetwerktraining en dat resulteerde in 2017 in een zweetwerkkwalificatie op een F-spoor. Ze won de wedstrijd met een dikke U. Leuk allemaal, maar praktijkjacht vond ze het allermooist en ook daar hebben we gelukkig gelegenheid voor gekregen.
Op 29 april 2018 is ze bevallen van 8 gezonde pups. Na de puppenperiode is Foske helaas ziek geworden. Niets erfelijks gelukkig, maar wel ernstig. Toch is het na 2,5 jaar revalideren en stamceltherapie gelukt om terugkeer in het jachtveld te realiseren. Eerst voorzichtig wat schadebestrijding, daarna een drift op kleinwild, en uiteindelijk kon ze prima halve dagen meekomen. Het is geen 100%, maar het herstel was wonderbaarlijk. Ze was zelfs weer zo fit en sterk geworden dat ze in 2022 nog eens mocht moederen. Op een hete julidag is ze bevallen van Hauke, die bij ons mocht blijven. Wat een kanjer was ze toch! Op haar 9e verjaardag is ze nog eens mee geweest op schadebestrijding, nu met eigen geweer, en sindsdien is ze met pensioen.
Ook na haar pensioen stopte het werken niet, want steeds als ik met de kinderen trainde, wilde zij meedoen. Apporteren was haar lust en haar leven. De laatste maanden liep ze slechter en we skipten de lange wandelingen. Toch leek ze fluitend 15 te worden, zo blij en vrolijk was ze altijd. Tot ze dat ineens niet meer was, en ik haar 15 april 2026 moest laten gaan 😥.
