Alle jachtdagen zijn mooi, maar sommige zijn echt heel bijzonder. In december heb ik er zo een. Nieuw gezelschap. Het klikt gelijk en we gaan op pad. Ik start met Hauke alleen. Doe ik wel vaker dit seizoen, want ik wil dat hij -nu in zijn 3e seizoen- ook leert werken zonder grote zus. De jeugd heeft de toekomst.
Fijn gezelschap met 4 geweren en… euh, wat?… hoeveel honden? Hauke is de enige die voor het schot werkt! Ik zeg snelle promotie, maar OMG 
, kan hij dit waarmaken? Er lopen nog wel 2 labradors met de geweren mee.
Tussen de spruiten en de kolen valt al snel het eerste schot. Hauke sprint op het haas af. Netjes binnen. Dat is 1. Heel kort erna wordt er nog een geschoten. Dat is 2. Hij stoot ook de nodige hazen op die of geraapt of worden geapporteerd door de labradors. Dan stuit hij op twee hazen tegelijk. De een flusht hij, deze wordt geschoten, en de andere grijpt hij zelf. Dat is natuurlijk niet de bedoeling, maar ook moeilijk tegen te houden. Het is realiteit en daarom meld ik het ook gewoon. Dat is 3. Zo tegen het einde van de ochtend wordt er een haas ziek geschoten. Ook dat kan gebeuren, en daarom zijn goede honden zo belangrijk. Er wordt flink gezocht, maar hij komt niet binnen. Ik haal mijn jachtkanon uit de auto. Jeppe duikt de strook met spruiten in, en even later geeft ze luid. Yes, gevonden! Ergens op het spoor stoot ze nog een haas op, maar ze blijft gedecideerd op het spoor van de loper. Hier spreekt ervaring. En ja hoor, even later is het haas binnen! Geweer heel blij, logisch, want niemand wil een achterblijver.
Terug naar Hauke. Hij begrijpt steeds beter het nut van slagen maken. Ik moet hem nog wel eens helpen herinneren met de keerfluit, maar dat geeft niet. Hij pakt het goed op. Hazenrein is hij, maar wat doet hij met een ree? Er springt een ree af, en ook daar gaat hij niet achteraan. Wat is hij toch volwassen ineens! Een loopplank doet hij ook al, net zo acrobatisch als oma Wiep.
Na een gezellige lunch gaan we weer aan de gang. Op een veld zo glad als een biljartlaken verwacht ik nix dus ik let even niet goed op, ook al omdat mijn ring meldt dat er iemand aan de deur staat. Bam, schot! Hauke let wel op en sprint eropaf. Vanaf de andere kant komt een labrador aanrennen. Nu ben ik benieuwd. Tot nu toe zag ik steeds dat hij het dan overlaat aan de andere hond, ‘ok, voor jou dan’, maar Hauke zit in een groeispurt. Hij zet een tandje bij en is als eerste bij het haas. Geen ruzie, vlot terug, geweldig apport. Dat is 4.
Een eend in het water laat hij over aan een labrador. Hij heeft ‘m ook niet zien vallen, prima. Op een stoppelveld wordt een haas geraakt; weer een runner. Nu ziet Hauke het gebeuren en gaat in de hoogste versnelling erachteraan, en hij moet van ver komen. Hij haalt ‘m in en na een kleine worsteling heeft hij ‘m. Dat is 5. Geweldig dit! Geweer blij en Hauke krijgt vette complimenten. Dat ik dit mag meemaken. De knul waar ik zoveel werk aan heb gehad, maar nooit heb opgegeven, flikt het gewoon. Ik voel een golf van verliefdheid 
over me heen komen; mijn liefde voor hem krijgt ineens een nog diepere laag. Tijdens de laatste drift gaan de brownies samen aan het werk. Wat een mooi duo 
. Ze doen mijn kennellogo echt eer aan 
. Hier komt niets meer van het veld. Terug naar de auto loopt Jeppe nog even door een veld ernaast en daar flusht ze nog mooi een haas.
Wat een dag, want een ongelofelijk mooie dag; deze gaat linea recta naar mijn top 10.
